Spotkanie z producentami, dystrybutorami i użytkownikami białych lasek

Spotkanie z producentami, dystrybutorami i użytkownikami białych lasek odbyło się 22.02.2007 w budynku PZN przy ulicy Konwiktorskiej w Warszawie.
Uczestniczyli w nim:

Producenci lasek w Polsce:

• Elżbieta Pachucy z Krakowskich Zakładów Sprzętu Ortopedycznego,
• Julianna i Włodzimierz Okrutny z Zakładu Ślusarsko Mechanicznego w Radomiu,
• Łukasz Tyl z firmy LASEX w Częstochowie,

Dystrybutorzy lasek w Polsce:

• Janusz Mirowski z firmy Altix z Warszawy,
• Jacek Nowacki z firmy Emtron z Warszawy,
• Elżbieta Gawlińska i Elżbieta Oszczak z Zakładu Nagrań i Wydawnictw ZN z Warszawy

Użytkownicy lasek:

Jarosław Gniatkowski, Dorota Ciborowska, Henryk Rzepka, Grzegorz Kozłowski, Ewa Fraszka.

Instruktorzy orientacji przestrzennej i samodzielnego poruszania się, rehabilitanci oraz pracownicy Biura ZG PZN:

Joanna Bigos, Renata Kozłowska, dr Małgorzata Walkiewicz-Krutak, Elżbieta Łukasiak, Elżbieta Oleksiak, Małgorzata Pacholec.

Przedstawiciel czasopisma "Pochodnia":

Andrzej Szymański.

Spotkanie przebiegało według ustalonego wcześniej programu. Po przywitaniu i przedstawieniu się, Elżbieta Oleksiak krótko zaprezentowała projekt "Zielone światło dla białej laski". Następnie dr Małgorzata Walkiewicz-Krutak z Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie opisała, jakie cechy powinna mieć dobra biała laska, pokazała podstawową technikę poruszania się. Potem zaproponowano producentom, aby spróbowali z zasłoniętymi oczami pochodzić z różnego rodzaju laskami.

Joanna Bigos przedstawiła wyniki internetowej ankiety skierowanej do użytkowników lasek, a po niej poszczególni producenci i dystrybutorzy prezentowali swoje produkty.

Na koniec odbyła się dyskusja na temat dostępności i jakości lasek w Polsce.

Użytkownicy lasek zgodzili się z dr M. Walkiewicz-Krutak, że dobra laska jest lekka, trochę elastyczna, ma końcówkę prostą, nie zahaczającą się, a uchwyt prosty, gumowy lub drewniany i wyprofilowany - ścięty w jednym miejscu, środek ciężkości laski powinien być przesunięty w stronę uchwytu. Jeżeli chodzi o to czy laska ma być składana czy nieskładana, uznano że zależy to od stopnia umiejętności i doświadczenia niewidomego oraz od jego aktualnych potrzeb. Najlepszym rozwiązaniem wydało się posiadanie dwóch lub nawet trzech lasek przez każdego niewidomego lub słabowidzącego:

• laski prostej - przeznaczonej do codziennego użytku, głównie do samodzielnego poruszania się oraz najlepszej podczas nauki technik poruszania się z laską i doskonalenia tej umiejętności,
• laski składanej - sprawdzającej się na co dzień, szczególnie w pomieszczeniach zamkniętych i w sytuacjach, gdy długa laska może przeszkadzać,
• laski składanej - małej, dyskretnej, z której można by korzystać w obecności innych osób, łatwej do schowania w sytuacji, gdy idzie się np. do teatru, restauracji. Ważną uwagą do laski składanej było to, że nie powinna ona drgać na łączeniach, w przeciwnym wypadku zniekształca bodźce.W czasie dyskusji powracała kwestia indywidualnego dobierania laski, zgodnie z potrzebami i umiejętnościami słabowidzącego, z jego wzrostem, stylem poruszania się. 

Spośród lasek, które można było obejrzeć na spotkaniu, za najlepiej odpowiadające wzorowi, uznano grafitowe laski Advantage z Kalifornii. Po nich uplasowały się laski z włókna węglowego wyprodukowane przez National Federation of the Blind w Stanach.

Wnioski ze spotkania:

1. Należy uświadamiać producentów i użytkowników odnośnie potrzeby korzystania z laski dobrze wykonanej, odpowiednio dobranej i za przystępną cenę, jednak adekwatną do wysokiej jakości laski.
2. Należy ustalić, gdzie poza granicami Polski można zaopatrzyć się w laski grafitowe i z włóka węglowego, w jakich cenach.
3. Należy ustalić czy polscy producenci mogą podjąć się produkcji dobrych lasek o przystępnej cenie.
4. Trzeba dążyć do stworzenia lepszego systemu zaopatrywania niewidomych w białe laski w Polsce.