|
Page 1 of 3 Rehabilitacja dorosłych niewidomychProblematyka rehabilitacji niewidomych i słabowidzących nie jest znana szerszym kręgom społeczeństwa. Jest to niekorzystne, ale zrozumiałe. Gorzej jest, że wielu niewidomych i słabowidzących nie docenia szans, jakie stwarza rehabilitacja, nie wierzy w nie i nie podejmuje wysiłków, aby wykorzystać swoje możliwości. Występowanie wad i schorzeń wzroku jest ważnym problemem społecznym. Główny Urząd Statystyczny w 1995 r. podał, że w Polsce u 507 000 osób występują wady i schorzenia narządu wzroku, w tym ok. 80 000 to osoby niewidome i słabowidzące o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Do Polskiego Związku Niewidomych w każdym roku przyjmowanych jest około 5 000 osób ze znacznym i umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, głównie w wieku podeszłym. Zdecydowana większość zachowała pewne możliwości widzenia. Ludzie ci potrzebują pomocy. Konieczne jest rozpoznanie ich potrzeb rehabilitacyjnych i socjalnych, poradnictwo rehabilitacyjne, przekonanie o potrzebie szkolenia rehabilitacyjnego itd. Według definicji encyklopedycznej - "rehabilitacja (rewalidacja) - to przystosowanie do czynnego udziału w życiu społeczeństwa osób, które z powodu wad wrodzonych lub nabytych, choroby lub urazu są kalekami bądź doznały przemijającej lub trwałej utraty zdrowia i stały się na stałe lub na pewien czas niepełnosprawnymi. Jest to proces złożony, który ma na celu przywrócenie w możliwie wysokim stopniu sprawności organizmu oraz poczucia własnej wartości społecznej, zawodowej i rodzinnej". Aby osiągnąć cele wynikające z powyższej definicji trzeba wielu starań, wysiłku osoby poszkodowanej, wsparcia ze strony jej rodziny i pomocy fachowców. Trzeba też specjalnych warunków ułatwiających przebieg procesu całościowej rehabilitacji. Rehabilitacja całościowa obejmuje: rehabilitację leczniczą, rehabilitację podstawową, rehabilitację zawodową oraz rehabilitację psychiczną i społeczną. Jednym z podstawowych warunków skutecznej pomocy jest możliwie wczesne rozpoczęcie rehabilitacji. Umożliwia to przeciwdziałanie nawarstwianiu się kompleksów, niewłaściwych nawyków i innych czynników utrudniających jej prawidłowy przebieg. Rehabilitacja dorosłych osób tracących wzrok powinna rozpoczynać się już w szpitalu okulistycznym. Lekarz okulista powinien poinformować o nieskuteczności dalszego leczenia oraz potrzebie i możliwościach przystosowania się do życia bez wzroku lub z poważnie uszkodzonym wzrokiem. Pomóc takim osobom może w najszerszym stopniu, chociaż w wielu wypadkach niewystarczającym, Polski Związek Niewidomych. Pomoc jest potrzebna, ale zaangażowanie samego ociemniałego jest niezbędne w procesie rehabilitacji. Bez jego zaangażowania żadna pomoc nie może być skuteczna. |
